I nokre år var eg med i koret Bare for gøy. Eg song bass, men eg var ikkje så stø på tonen, så eg passa på å få ein plass nær Tore Jacobsen, for han var stø som fjell. Eg lytta til han. Det medførte at eg blei hengande litt etter heile tida, så det blei som eit litt forsiktig ekko. Tidvis blei bassen av den grunn mykje fyldigare. Nå fortida legg dei til ekko elektronisk, men det er bare juks og fanteri.
Me hadde fleire gilde turar og sosiale samlingar, blant anna var me til Felle. Det var ikkje alle som hadde vore der, så det var ei hugnadsam oppleving for dei. Eg var kjentmann, og fortalte om Gres som budde i Uvdalen, og som var i slåsskamp med fellefolka, Steffan som var fredlaus og budde i Steffanstoga med to kvinnfolk. Den eine av dei to var hardmynt. Havrefjellhola og Spjotvassklova la eg også ut om. Me hadde eit godt måltid i ei hytte som låg ved eit lite tjern som heiter Kyrtjønn. Eg sa til dei at dei ikkje måtte uttale Kyrtjønn på bokmål, og det gjekk greitt.
Me var utanlands også. Til Arles i Frankrike. Der budde me i eit gjestgiveri som eit ektepar dreiv, men dei kunne ikkje eit ord norsk! Det ordna seg fint, for Agneta Nilson og Jørgen Halvorsen hadde studera i Frankrike, så dei snakka betre fransk enn franskmennene. Ja, og ikkje minst, Torill Jonas kunne også fransk, så eg klarte meg veldig godt så lenge eg heldt meg nær ein av dei. Torill var ekspert på Vincent Willem van Gogh, så ho tok oss med til eit van Gogh museum. Han var visst ikkje heilt god i nervane, for han skar av seg det høgre øyra med eit barberblad etter ein krangel med ein annan kunstmålar. Han har måla eit skilderi som han kalla for ”Ved evighetens port”, der personen sit framoverbøygd med olbogane på knea og hovudet i hendene. Ja kven har ikkje gjort det frå tid til annan.
Me var sjølvsagt på restaurant og åt fransk middag, og med fransk vin til, så stemninga blei god. Etterpå gjekk me på ein uterestaurant, og me blei sitjande ved eit langbord. Samtalene gjekk godt og livleg, så det ble ein god del latter, men det var då bare skøy og moro. Trur du søren meg ikkje at me blei snakka til, det blei for mykje latter for franskmennene!! Så då fant eg ut at i staden for å helse bonjour, så skulle me helse bonn sur.
Ein dag var me på ein marknad. Der var ei rekke med bor og boder som var om lag like lang som frå Den lille dyrehage til Byggmakker. Der drog eg til med å kjøpe forskjellige krydder, to flasker olivenolje og ei lita ugle som eg kunne blåse i, og lage uglelyd med. Ugla hadde eg stor suksess med på gjestgiveriet ut over natta, trudde eg sjølv i alle fall. Då eg kom ned til morgonmat, så kikka vertinna på meg og truta munnen; uuu uuu. Ergo, ho måtte ha sett meg i aksjon med ugla i løpet av natta.
Olivenoljen var ikkje noken suksess. Då eg kom heim viste det seg at flaskene hadde knust, og all oljen hadde runne ut blant kleda. Buksene hadde mista pressen, så eg fant ut at olivenoljen måtte vere kaldpressa. Alt, inklusive kofferten, var øydelagt og måtte kastast.
Ei tid seinare skulle koret ha ein festleg samankomst i forsamlingshuset på Laget. Eg var litt usikker på om eg skulle melde meg og min frue, Bjørg, på festen, så då fristen for påmelding godt og vel var omme, sendte Ylva Hope ein sms til meg, der ho skreiv; ta med deg ugla å kom Halvor!
Bjørg, leste denne sms-en, men ho hugsa ikkje på at det var ugla eg hadde med frå Frankrike som Ylva meinte, så då blei det i alle fall ikkje til at me meldte oss på!!!
Eg har kome i ein alder som det bare er håret i nakken, håret i øyrene, håra i naseborene, målet rundt magen og sjølvaste prostataen som veks. Lengda på kroppen minkar, kjakane blir sie, augneloka heng, musklane minkar og huda rundt omkring på heile kroppen blir romsleg og slapp. Når prostataen veks, og huda blir slapp, då blir noken av oss mannfolk breibeina når me skal drenere kroppen. Det har seg slik, for dei som ikkje har greie på det, at når prostaten veks, så kverker den på den indre delen av dreneringsrøyret. Og når huda er slapp rundt den ytre delen av dreneringsrøyret, så renn det ikkje akkurat strålande, for å sei det på den måten. Dreneringsvatnet får eit loddrett fall, og difor blir mange av oss mannfolk ståande breibeina. Ein bør det i alle fall, for elles kan det bli mykje skopuss.
Det er ikkje til å unngå at eg blir litt nostalgisk når eg sit her å knattar på tastaturet. Før, spesielt i ungdomsåra, stod eg også breibeina, og med framskoten underkropp, når eg drenerte kroppen. Det var truleg for å framstå som mandig. Då forlot dreneringsvatnet kroppen næmast horisontalt, og minst ein meter framføre dei blankpussa skorne. Stod ein då nokre mannfolk side om side og drenerte kroppen samstundes, så sendte ein eit skråblikk mot sidemannen for å samanlikne om sidemannens stråle nådde lengre eller kortare. Avslutning med litt salutt, eit gys i ryggen, eit kraftig rist av dreneringsrøyret, eit nikk tilbake med fua, inn med dreneringsrøyret, og så att med luka.
Nå trur du vel eg sit her og ser svart på det. Nei då, langt i frå! Framføre meg har eg bilete av barn, barnebarn og oldebarn. Eg frydar meg, dei gjer meg så glad, sprudlande glad. Dreneringsrøyret er brukandes til meir enn å drenere kroppen med må vite! Så i takksemd ruskar eg litt ekstra i skinnfilla når eg er ferdig med å drenere, nikkar anerkjennande og kviskrar; du er guten du.
Halvor Røylen,
Gjerstubar
