Rart det, at skyer speglar seg i sjø, i hav. Og det er rart det, at du lika meg i går, i dag. Og det er rart det, at himmelen er blå. Og det er rart det, alt ein tenkjer på. Ja det er rart det.
Det er Ingebjørg Bratland som syng dette frå Ein liten song, som ho har skrive både tekst og melodi til.
Ja, eg er eining med henne, det er rart det, alt ein tenkjer på. Eg har mange gonger tenkt at det kunne vere greitt å hatt eitt eller anna oppe i hovudet som omsette tankane til tale eller skrift. Ved å trykke på ein knapp bak venstre øyra, blir tankane lagra i ei micro-brikke og sendt til ein skrivar med Blåtann mottakar. Eitt er brennsikkert; ein må kunne velje kva for tankar som skal skrivast ut, for det er ikkje alt ein tenkjer som egnar seg på trykk.
Det er ikkje bare Ingebjørg som tenkjer; det gjer me andre også. Kva tenker du om det, spør for eksempel ein journalist. Personen svarar at; eg tenkjer, og så blir det sagt ditt og datt. Det blir ikkje lenger spurt om kva meining har du om det, kva synes du om det, nei spørsmålet er kva tenkjer du om det.
Det er vel eigentleg sjeldan at ein seier det ein tenkjer. Ein tenkjer seg litt om før ein seier det ein tenkjer, for å sei det på den måten. Eg kjenner forresten nokre personar som eg har inntrykk av seier det dei tenker, utan å tenke seg om før dei snakkar. Det kan bli mykje moro av det, men ein kan i alle fall rekne med at det er ”ærleg tale”.
Tenkje det gjer me ustanseleg. Det er rart det, alt ein tenkjer på, men å ha ei meining med, og om, alt ein tenkjer på, det trur i alle fall ikkje eg at eg har. Skal ein ha ei meining, så må ein vurdere for og i mot, ja ein må diskutere med seg sjølv ei stund. I slike høve er det ein del personar som må diskutere med seg sjølv så lenge, at ein får lyst til sei eitt eller anna på deira vegne. Eit eksempel er jenta som ein gut gjorde tilnærmingar til. Ho ville sei at ho ikkje er ”slik”, men det tok så lang tid før ho fekk sagt det, at ho blei ”slik” innan ho fekk sagt det. Det er vel i ein slik situasjon at dagens spørsmål hadde vore; kva tenkjer du nå?
Ein variant av å tenke, er å gruble. Når ein gjeng å grublar, då har ein ikkje svaret. Eg gjeng å grublar på Abelsteinen som har ei uviss framtid. Halvor Landsverk eig steinen, men den er plassert på kommunen sin eigedom. Slik eg oppfattar saka nå, så vil kommunen ha steinen, men gratis. Landsverk på si side vil eige steinen, og han kan tenke seg å halde den vedlike i framtida, dersom kommunen ikkje tek leige for å ha den liggande der. Det kan av den grunn vere aktuelt å flyte steinen. Dette forholdet har ført til at ordføraren har sendt ein spurnad til KORO, som er ei avkorting for Kunst i offentlig rom, om korleis dei ser på det dersom steinen blir flytta.
Dersom KORO tillet flyting av steinen, kor kan det då passe å plassere den? Det er det eg grublar på. Nils Henrik Abel var son til ein prest og soneson av ein prest, så det er ikkje så utruleg at han vil flyte den opp til kyrkja, om han får moglegheit til å uttale seg.
Dersom ein ser steinen framantil, så ser den ut som ei ku som med stive augo, utan å blunke, stend og tygg drøv. Eit alternativ kan derfor vere å tilby steinen til Knut Erik Ulltveit, som kan nytte den som vegvisar opp til garden sin på Ulltveit.
Dersom dei sjølve vil, kan Jens Trydal og Åse Kristine Mæsel Trydal overta den. Dei har bygd ei hytte på Urdvassmoen som er i høgde med trea rundt hytta. Dei har fora fuglar og ekorn (ikkøn) slik at ein kan sitje inne i hytta og sjå på dyrelivet i trea. Skal dei høgtsitjande hyttefolka få sjå dyr på bakken, så kan nok ein elg, eit rådyr eller ein bjor slenge forbi i blant, men då må dei vere på vakt heile tida for å få eit skimt av dei. Eg grublar derfor på om ikkje Abelsteinen bør plasserast mellom hytta og Urdvatn. Der kan den også nyttast til delestein mellom deira eigedom og Statskog. Tenk å sitje høgt oppe mellom trekronene ein vårmorgon, og sjå Abelsteinen stige fram or morgondisen eller sjå den forsvinne i frostrøyken ein haustkveld, mens sola sender sine seiste solstrålar på den! Ja, tenk deg desse opplevingane mens fuglane kvitrar og ekorna smattar rundt hytta.
Dersom Gjerstad og Risør kommunar fusjonerar, er det ikkje så utruleg at kommunen blir heitande Abel kommune. Då kan steinen nyttast til delestein mellom Abel og Tvedestrand kommunar. Når det ein gong blir bygd ny E18 frå Tvedestrand til grensa med Telemark, kan det byggjast eit Abelsenter på abelsida av grensa. Nei, det blir for nærme Tvedestrand. Då må det bli på den tidlegare grensa mellom Gjerstad og Risør, som eit minne om tidlegare grense. Grensa er ved Pinesund, og det kan passe, for det blir nok ei lita pine å få til ein kommunefusjon. Då kan Abelsteinen symbolisere, at kommunefusjonering, på lik linje med femtegradslikninga, ikkje kan løysast med dei elementære rekneartane som addisjon, subtraksjon, multiplikasjon, divisjon eller rotutdragning. Det var nemleg det Abel fant ut. Det var då han dikta songen som byrjar med – Å gubben og gamla dei låg og drog, og ikkje fekk opp rota.
Ei av tydingane av fusjon er at det synsinntrykket som blir formidla av båe augo smeltar saman til eitt bilete i hjernen. Det er denne forma for fusjon kommunepolitikarane må nytte, for dei kan ikkje nytte dei elementære rekneartane, i alle fall ikkje rotutdragning.
For øvrig, den franske bilethoggaren Agust Rodin, har laga ein skulptur som han kalla for Tenkeren. Han sit i det Rodin kalla Helvetsporten. Han sit framoverbøygd, neven på høgre armen støttar hovudet under håka, den venstre neven kviler slapt på venstre kneet. Tenkeren ser ut til å gruble. Han grublar truleg over det han har gjort opp gjennom livet sitt, der han sit i porten til Helvete. Hamnar eg innanfor porten, kan eg tenkje meg han grublar over.
Som Ingebjørg syng; det er rart det, alt ein tenkjer på. Ja det er rart det.
Halvor Røylen
